‘I needed a miracle’

02/03/17
Image: 

Ik ontvang Abdulkader in de kantoren van Vluchtelingenwerk Vlaanderen in Brussel. Hij komt er langs om te praten over zijn moeizame zoektocht naar een woning. In het Arabisch betekent zijn achternaam Zakar blauw, de kleur van wilskracht. Een kleur die hem staat als geen ander. Een jaar geleden vluchtte hij uit Syrië voor de oorlog, de humanitaire crisis en de politieke chaos. Zeven grenzen stak hij over, grotendeels te voet, voordat hij neerstreek in België. Na zeven maanden werd Abdulkader erkend als vluchteling. Vervolgens kreeg hij twee maanden de tijd om een huurwoning te zoeken. ‘And then the suffering started.’

‘Mensen leken te denken dat ik uit een ander tijdperk kom. Ze dachten dat ik nog nooit in een huis had gewoond, dat we geen auto’s hebben in Syrië, alleen tenten en kamelen. Ze praatten met me alsof ik iemand ben zonder manieren.’

Abdulkader zocht zowel in de grote steden als in kleine dorpen naar een woning. Naar zijn gevoel leefde vooral in de dorpen sterk het idee dat vluchtelingen niet in België passen. Sommige mensen leken echt bang te zijn van vluchtelingen. ‘Ze leken te denken dat vluchtelingen in het algemeen slechte mensen zijn. Zo’n beeld maakt het heel moeilijk voor alle goede vluchtelingen die hier aankomen.

Abdulkader liet het hoofd echter niet hangen. Elke dag schuimde hij het internet en de straten af op zoek naar advertenties. Van sms tot mail, via alle mogelijke kanalen probeerde hij een eigen stek te vinden.

Maar niets leek te werken. Van zodra hij vermeldde dat hij een vluchteling was, of een leefloon kreeg, werd er ingehaakt. Hij besloot van strategie te veranderen. Hij zweeg over Syrië en zijn vlucht, tot hij werd uitgenodigd voor een gesprek. ‘Wanneer de verhuurder je ziet, kan je hem geruststellen door vriendelijk en beleefd te zijn. Ik trok altijd mijn beste kleren aan en zette mijn bril op, dan zie ik er serieuzer uit.

Naast de veel voorkomende vooroordelen, botste Abdulkader ook op de taalbarrière. Hij spreekt goed Engels, maar veel van de verhuurders spreken enkel Nederlands. Abdulkader bleef verder zoeken, zonder resultaat. ‘Het was zo vermoeiend. Ik vond het soms echt ondraaglijk, die constante afwijzing. I needed a miracle.’

Dat mirakel kwam er, maar niet meteen. De twee maanden in de asielopvang waren afgelopen, Abdulkader werd overgeplaatst naar een centrum voor algemeen welzijnswerk (CAW) in Limburg. Daar kreeg hij de nodige hulp van een medewerkster, die al haar tijd stak in het zoeken naar een gepaste woning voor Abdulkader. Ze sprak Nederlands, wat zijn kansen aanzienlijk vergrootte. Vier weken lang belden ze samen naar alle mogelijke verhuurders. Tot er één verhuurder in Landen hem eindelijk een kans wilde geven.

Zij maakte in één keer komaf met de vooroordelen waarmee Abdulkader voortdurend te maken kreeg. ‘Ze zei: Er zijn overal slechte mensen. Maar er zijn ook altijd goede mensen. Dus gaf ze mij een kans. Ze begreep mijn situatie.’ Ik was opgelucht te horen dat er  mensen zijn die niet meegaan in de stroming van angst en vooroordelen. Dankzij haar kon Abdulkader eindelijk verdere stappen ondernemen in zijn integratieproces. Want zonder een eigen thuis, staat je leven on hold.

Over zijn toekomst en dromen durft Abdulkader niet spreken. Die lijken door het hele proces aan diggelen geslagen. Hij probeert nuchter naar de toekomst te kijken om niet teleurgesteld te worden. Zijn eerste doel is om zo snel mogelijk vast werk te vinden. Als het van zijn Zakar afhangt hoeft dat geen maanden meer te duren.

 

Tips & tricks van Abdulkader

  1. Je ben afhankelijk van jezelf. Je hebt alles zelf in handen. Geef niet op.
     
  2. Pak een fiets met gps en ga opzoek naar advertenties in de straten. Sommige advertenties staan nog niet op internet, waardoor je minder concurrentie hebt als je belt.
     
  3. Als je Engels kan, contacteer de verhuurders dan zelf. Als je iemand kent die Frans of Nederlands praat, schakel hem/haar in.
     
  4. Trek je beste kleren aan en zorg dat je op tijd op de afspraak bent. Als je een bril hebt, zet die dan op. Zo zie je er serieuzer uit.