Geen andere keuze voor Dalila

04/11/16
Image: 

Dalila werd erkend als vluchteling in 2013. Ze vond geen betaalbare huurwoning binnen de uitstroomtermijn, en was genoodzaakt een kamer te huren van een huisjesmelker.

Dalila, een Congolese verpleegster, vroeg in juli 2012 asiel aan in België. Na een verblijf van 13 maanden in een Rode Kruis opvangcentrum in Wallonië, werd ze erkend als vluchteling. Net zoals andere erkende vluchtelingen kreeg ze twee maanden tijd om een woning te zoeken. Dan zou ze het opvangcentrum moeten verlaten.

“Ik heb toen intensief gezocht naar een woning, maar vond niets. Er waren verschillende problemen: de woning was niet betaalbaar met mijn leefloonbudget, de verhuurder eiste loonfiches, of weigerde gewoon omdat ik Congolese ben of afhankelijk van een leefloon. Van het opvangcentrum mocht ik nog twee weken langer blijven. Ik had bijna een kleine studio gevonden, maar de verhuurder haakte op het laatste moment af. Iemand die ik had leren kennen in het centrum zei toen dat er bij hem in het gebouw een kamer vrij kwam. Ik had geen andere keus, en heb dan die kamer genomen.”

Dalila verhuisde naar een kamer in Brussel. Ze deelde de keuken en badkamer met vier anderen. Het gebouw was in ronduit schandelijke toestand. Schimmels in de kamers, kakkerlakken en muizen in het gebouw, waterleidingen en gasleidingen die naast elkaar lagen, …

“Het was er echt afschuwelijk. De douche was degoutant. De kamer vuil en ongezond. En het was heel duur. Ik betaalde 400€ per maand voor die kamer. Ik heb er anderhalf jaar alleen gewoond. In die periode heb ik de procedure gezinshereniging opgestart, om mijn zoon en dochter bij mij te laten komen. Zij kwamen aan op 8 maart 2015, dat was een mooi cadeau voor vrouwendag (lacht). Vanaf dan woonden we met zn drieën op die kamer. Gelukkig had ik ondertussen een goede maatschappelijk assistent, Marjan. Zij heeft me met heel veel geholpen. Op haar vraag kwam Convivence vzw langs. Zij maakten een technisch rapport op van de woning. Marjan heeft me ook geholpen bij het vinden van een woning. Zo kon ik na ongeveer zes maanden nadat mijn kinderen waren toegekomen, verhuizen naar een andere woning.”

Marjan werkt voor Lhiving vzw , een opvangpartner van Vluchtelingenwerk Vlaanderen. In de zomer van 2015 werd Vluchtelingenwerk regelmatig gecontacteerd door verhuurders die een woning wilden verhuren aan vluchtelingen.  Dit aanbod werd toen genoteerd in een interne database, waar de partners toegang toe hadden. Marjan vond een geschikte woning voor Dalila in deze database.

“De eigenares wilde eerst verhuren aan Syrische vluchtelingen. Maar toen Marjan belde en zei dat het voor een Congolese moeder met twee kinderen was, vond ze dat ook goed. Ondertussen wonen we al enige tijd in dit dorp in Vlaams-Brabant. Het is hier heel goed voor mijn kinderen. Ze moeten maar 5 minuten stappen naar de school. Ze zijn hier graag. Ik ben ondertussen gestart met Nederlandse lessen hier, en heb een aanvraag ingediend om mijn diploma verpleegkundige te laten gelijkschakelen. Ik hoop dat dat lukt, zodat ik terug kan werken als verpleegkundige. Anders ga ik een opleiding zorgkundige volgen. Ik zou graag in een ziekenhuis of rusthuis werken. Ik doe dat echt graag. Mijn dochter zegt dat ze dokter worden. Mijn zoon is meer een handige jongen, hij wil loodgieter of elektricien worden. “

Vluchtelingenwerk heeft de database met verhuuraanbod ondertussen omgevormd tot een publieke website. Verhuurders die graag hun woning willen verhuren aan vluchtelingen, kunnen hun pand gratis registreren op www.mijnhuisjouwthuis.be. Vluchtelingen, of hun begeleiders, kunnen zelf zoeken op deze website naar woningen. Op de website vind je ook heel wat nuttige informatie over huisvesting en vluchtelingen.

Voor de privacy van de getuige, werd een schuilnaam gebruikt.